Kingsman: Tajne służby – maniery czynią mężczyznę

Kingsman to mieszanka najlepszych znanych nam wątków kina szpiegowskiego. Matthews Vagun (X-man: pierwsza klasa, Kick-Ass) stworzył film, który czerpie pełnymi garściami z klasyki gatunku, czyli filmów o Jamesie Bondzie.

Mamy klasyczne zawiązanie fabuły, gdzie straciwszy jednego z ludzi służby specjalne zaczynają rekrutować, by wzmocnić swoje szeregi, a każdy z doświadczonych Kingsmanów przyprowadza na szkolenie jednego podopiecznego. Razem z Eggsy`em (Taron Egerton) zostajemy wprowadzeni w świat współczesnych agentów. Są ściśle tają elitarną agencją gdzie pseudonimy są zaczerpnięte od rycerzy okrągłego stołu i chodzą w szytych na miarę garniturach (mają swojego krawca). Gdy w akcji ginie Lancelot, któryś z rekrutów po odbyciu szkolenia przyjmie jego imię. Technicznym guru i szkoleniowcem jest Merlin, a szefem całej agencji Arthur, mentorem Eggsy`a Galahad (Colin Firth). Są wyposażeni w najbardziej nowoczesne szpiegowskie gadżety począwszy od wielofunkcyjnego parasola poprzez truciznę w długopisie, wybuchowej zapalniczce, skończywszy na nożu w bucie. Młodzi rekruci są poddawani utartym testom sprawdzającym ich prace zespołową, lojalność i radzenie sobie w sytuacjach ekstremalnych a ukończy szkolenie i zostanie agentem tylko jeden (jak w przypadku większości rekrutacji do tajnych "stowarzyszeń").

Wszystko jest przerysowane, a reżyser zza kamery puszcza do nas oko w kolejnych scenach. Agenci obowiązkowo piją Martini. Nim dojdzie do finałowego starcia nasz agent wchodzi niczym do paszczy lwa spotykając się na obiedzie z podejrzanym antagonistą Valentinem (Samuel l. Jackson) i jedzą Hamburgery z Macdonalda popijając je drogimi trunkami! Czarny charakter pragnie zagłady całej planety, jako przyboczną ochronę ma Japonkę (Chinkę?) z  (sic!) nożami zamiast nóg (zalatuje kiczem i absurdalnością, ale za to jak spektakularnie wygląda to w scenach pojedynków!). [MINI SPOILER] W dramatycznej scenie, czarny charakter stojąc przed Kingsmanem mówi: To jest ta scena w której wyjawię i mój cały plan, a potem wymyślę skomplikowany sposób na zabicie ciebie tak byś ty mógł się z tego wykaraskać? (Na szczęście wyciąga spluwę i pociąga za spust i to też jest miłe zaskoczenie, że film tu "wyłamuje się" ze schematu i wielu agentów ginie)[KONIEC MINI SPOILERA]. Na koniec szkolenia nasz kadet przywdziewa garnitur  i mamy nawet scenę w której agent z lampką szampana zamyka się w „kapsule” z piękną blondynką (nawiązanie do zakończenia któregoś z Bondów) a w filmie aż roi się od nośnych sentencji:

Garnitur to nowoczesna zbroja dżentelmena. A agenci Kingsman to nowi rycerze.

Bycie dżentelmenem Ne ma związku z okolicznościami urodzenia. To coś czego trzeba się nauczyć. Pierwsza lekcja: Powinieneś zapytać zanim usiądziesz. Lekcja druga: jak zrobić prawdziwe Martini

Bycie dżentelmenem nie ma nic wspólnego z akcentem

Nie ma nic szlachetnego w byciu wyższym nad drugimi. Prawdziwe szlachectwo polega na wznoszeniu się ponad samego siebie (Hemingway)

Coś czego potrzebuje każdy dżentelmen to porządny garnitur.

Sceny akcji robią ogromne wrażenie (zwłaszcza ta w kościele), mamy serię ujęć gdzie agenci w pojedynkę pokonują kilkunastu przeciwników, wykorzystują wymyślne gadżety i jedyne czego brakuje w tym filmie z oklepanych wątków akcji to sceny pościgu nowoczesnym samochodem (zamiast tego mamy taksówkę, którą można zdanie sterować).

Obsada jest świetnie dobrana. Największym angielskim dżentelmenem był i będzie Colin Firth i znakomicie wpasowuje się on w rolę Galahada. W jego ustach górnolotne kwestie dotyczące tego kim jest dżentelmen są naturalne. Podobnie etatowy doświadczony kamerdyner i doradca Michael Caine w roli Arthura Szefa Kingsmanów  jest dokładnie w tym filmie na swoim miejscu.

Nie zabrakło również bardzo wyrazistego czarnego charakteru i w tej roli Samuel l. Jackson daje się zapamiętać. Jest postacią karykaturalna wszystkich znanych nam „złych”, gdyż brzydzi się krwi i sam woli nie zabijać, sepleni, a wszystko co robi ma na celu „uzdrowienie” planety.

Film ten dla Tarona Egertona może być trampoliną do popularności. Nie ustępuje on na ekranie swoim niezwykle doświadczonym starszym kolegom i nie dał się im zdominować. Jego Eggsy to chłopak, którego się lubi od samego początku, a w końcówce filmu staje się on agentem na miarę XXI wieku.

Rewelacja, wszystko to za co uwielbialiśmy Bondy z odpowiednim dystansem, przymrużeniem oka i kpiny z gatunku jaki reprezentuje. To może być początek świetniej serii(Według zapowiedzi ma powstać kontynuacja). 9/10 (uwielbiam filmy z nawiązaniami i "smaczkami") czekam na więcej! Jeden z filmów, które będzie można obejrzeć jeszcze wiele razy.

SPOILER-ZAKOŃCZENIE

Po rewelacyjnej scenie w kościele gdy Galahad wychodzi oszołomiony czeka na niego Valentine ze swoimi ludźmi. Mówi mu wtedy, że teraz to właśnie powinien mu wyjawić swój plan, ale zwyczajnie strzela i zabija Galahada! Po śmierci Galahada Eggsy rozmawia z Arthurem, zauważa, że ma on bliznę za uchem tak jak wszyscy poplecznicy Valentina. Na szczęście dzięki swojemu sprytowi i temu, czego nauczył się na ulicy, nie u Kingsmanów, Eggsy podmienia w trakcie rozmowy kieliszki z których potem on i Arthur wypiją toast za zmarłego Galahada. Oczywiście w napoju była trucizna i Arthur chcąc zabić Eggsy`ego zabija siebie. Roxy, Eggs i Merlin nie wiedząc komu teraz mogą ufać opracowują plan powstrzymania Valentina. Roxy ma zniszczyć satelitę, by sygnał Valentina nie mógł być transmitowany, a Eggsy i Merlin jadą do siedziby Valentina podając się za Arthura, który miał lokalizację kryjówki. Eggsy w finałowej scenie powstrzymuje Valentina (po drodze zabijając również jego ochroniarkę) i na koniec po uratowaniu świata zamyka się z wdzięczną księżniczką w jej celi. W epilogu Eggsy ubrany w garnitur wraca do baru, gdzie jego matka siedzi z bandziorami i odtwarza scenę z początku filmu jak Galahald dał im nauczkę (świetna klamra z powtórzeniem sentencji, że maniery czynią mężczyznę). Koniec.

Pitch Perfect 2 – czyli siła Coveru

Wybierając się w piątkowy wieczór do kina na Pitch Perfect 2 oczekiwałam jednego: rozrywki i dokładnie tym była ta kontynuacja.

Zespól a capella Barden Bellas po zdobyciu mistrzostwa w części pierwszej przez kolejne trzy lata był niepokonany do czasu skandalu podczas występu przed prezydentem Barakiem Obamą. Dziewczyny ponownie znalazły się na dnie i będą musiały odnaleźć wspólną harmonię, przyjąć do grupy nową dziewczynę i ponownie wspiąć się na szczyt, tym razem na mistrzostwach świata a capella.

Jak w każdej filmowej kontynuacji w Pitch Perfect 2 dokładnie powtórzono schemat nam znany z części pierwszej: początkowy skandal, bitwa drużyn na piosenki, przygotowanie do wielkiego występu i gdzieś po drodze zacieśnianie się więzi przyjaźni oraz romans. Można by zarzucić temu filmowi stu procentową wtórność schematu fabularnego, jednak jak to w przypadku kina gatunkowego, nie chodzi tu o to co, ale jak zostało powtórzone.

Największą zaletą tej produkcji były świetne covery znanych piosenek wykonywane przez zespoły a capella, a w części drugiej dostajemy serię nowych aranżacji. W Pitch Perfect świetnie brzmi nawet na nowo zaaranżowana przez Becę kolęda świąteczna w duecie ze Snoop Dogiem (Tak Snoop Dogg w Pitch Perfect śpiewa kolędy). Możemy posłuchać w nowej wersji fragmentów piosenek Natalii Imbrulgii, The Hanson (MMMbop), hitów lat 90`, piosenek country i hitów o tyłkach („czyli praktycznie każda piosenka, która leci w tv”) w kolejnej odsłonie When I`m gone (tym razem zaśpiewane przez wszystkie Bellas wspólnie).

Do tego mamy tu serię świetnych żartów i gagów (Gruba Amy nie zawodzi i w pierwszej scenie wybucha się śmiechem), scen dziewczyńskiej przyjaźni (girl power), nieco sentymentu i wzruszających wyznań (dokładne powtórzenie sceny szczerości z jedynki). 

Anna Kednrick jest świetna i nie mogę uwierzyć, że "zaczynała" w Sadze Zmierzch (grała przyjaciółkę Belli) i zdecydowanie nowsze filmy z jej udziałem gwarantują udana rozrywkę (Bardzo dobry "śpiewny" występ również w Tajemnicach lasu). Anna razem z Rabel Wison tworzą trzon tego filmu tworząc idealną mieszankę świetnej muzyki i humoru.

Po obejrzeniu tego filmu po głowie chodzi nie jedna, ale kilka piosenek i chce się ich słuchać jeszcze raz i jeszcze raz. Idealny lekki film, z serii "można obejrzeć z 10 razy". Polecam 8/10!

SPOILER-ZAKOŃCZENIE

Film kończy się dokładnie tak, jak można było to przewidzieć po pierwszych 290 minutach, a nawet szybciej. Bellas wygrywają mistrzostwa świata dodając w finałowym występie oryginalna piosenkę napisana przez nową członkinię zespołu.

Avengers: Czas Ultrona – superbohaterowie do dziewiątej potęgi, czyli co trzeba wiedzieć i obejrzeć przed seansem nowych Avengersów

Jeden z najbardziej oczekiwanych filmów roku: Avengersi powrócili na ekrany kin. Przez ostatnie lata mogliśmy oglądać indywidualne poczynania naszych bohaterów, które składają się wspólną całość, a dla najbardziej uważnych widzów we wszystkich produkcjach roi się od smaczków (Easter Eggs) i nawiązań do komiksów.

Na szczęście w przeciwieństwie do serii o X-Manach kolejność filmów oglądania tutaj jest prostsza (należy serię oglądać chronologicznie wg kolejności pojawiania się filmów w kinach, nie mamy tu jeszcze do czynienia z retrospekcjami). Nie sposób wymienić tu wszystkich tropów związanych z uniwersum, które sceny są z których komiksów i jak się to wszystko wiąże o tym trzeba pamiętać przed obejrzeniem Avengersów: Czas Ultrona:

• Iron Man
• Iron Man 2
• Thor  - ważna postać Loki`ego i jego Berła. Scena po napisach z Nickiem Furym zapowiadająca wydarzenia z Capitana Ameryki.
• Capitan Ameryka: Pierwsze starcie -  motyw kostki przeznaczenia
• Avengers – film łączący postaci Iron Mana, Thora i Capitana Ameryki oraz czarnej wdowy z filmów o Iron Manie i Sokolego Oka i Agenta Coulsona z filmu o Thorze. Thor zabiera kostkę ale berło Loki`ego pozostaje na ziemi. Tu istotna jest scena po napisach pokazująca po raz pierwszy Thanosa.
• Jako uzupełnienie można obejrzeć również oba filmy o Hulku, choć nie ma tu jedności postaci Hulka (w Avengersach zadebiutował Mark Ruffalo jako Bruce Banner, a we wcześniejszych filmach o Hulku był to Norton i Eric Bana). Jednak w scenie po napisach z Hulka pojawia się Tony Stark. T
• Iron Man 3  - Na początku bardzo duże nawiązanie do Avengersów, kiedy Tony zmaga się ze wspomnieniami i przeżywa swoista traumę.
• Thor: Mroczny świat.  Ważna scena po napisach z kolekcjonerem, gdzie Asgardczycy oddają mu kostkę.
• Capitan America: Zimowy Żołnierz. Upadek Shield, odsunięcie się Fury`ego, scena po napisach pokazująca bliźniaki, które pojawią się w Avengersach: Czas Ultrona i Berło Loki`ego będące w posiadaniu Hydry.
• Marvles Agents of Shield (serial) - Sezon Pierwszy jest uzupełnieniem wydarzeń z Zimowego Żołnierza. Pokazane są wydarzenia przed i po upadku Tarczy oraz co się stało z agentem Coulsonem (Zabity przez Loki`ego w Avengersach). Wprowadzenie Asgardczyków (Lady Sif z Thora dwukrotnie pojawia się na Ziemi) oraz ponownie powrotem w drugim sezonie do motywu Berła Lookiego, Tesseracku, oraz postaci Struckera i jednego z przywódców Hydry jak i wspomnienie Kree (patrz Strażnicy galaktyki).
• Strażnicy galaktyki - Postać Thanosa, postać Kolekcjonera z Thora i kamienie (pojawiające się wszędzie) kolejny Infinity Gem z rękawicy Thanosa. Postać Ronana, który jest przedstawicielem Kree.

Marvel stworzył genialne uniwersum, w którym wszystko się łączy. Największa siła jednak tkwi w grupie. To oglądanie wszystkich Avengersów razem, tworzy znakomita mieszankę. W nowym filmie widzimy nie tylko głównych bohaterów ale i większość postaci „drugoplanowych” (War Mashine z Iron Mana, Sam Wilson z drugiej części Capitana Ameryki, Profesor Selvig z Thora, bliźniaki ze sceny po napisach z Capitana, Maria Hill z Iron Mana i Agentów T.A.R.C.Z.Y) i oczywiście Nick Fury (pojawia się w większości filmów).

Powtórzono elementy z części pierwszej które sprawiły, że produkcja odniosła ogromny sukces. Mamy sceny walki pomiędzy Avengersami (Tu świetna sekwencja walki Iron Mana z Hulkiem), żarty Tony`ego skontrastowane z poważnym Capitanem Ameryką (Watch your language! Kultura!), Rozbudowanie postaci czarnej Wdowy (wspomnienia z etapu szkolenia) i Sokolego Oka (niespodzianka dotycząca prywatnego życia). Jest świetna scena po imprezie gdzie wszyscy próbują podnieść młot Thora (ale są niegodni!) [nawiązanie do któregoś z komiksów]. Tony i Thor „przechwalają się swoimi dziewczynami”(choć niestety ani Pipper ani Jane się nie pojawiają). Jak zwykle znalazła się rólka dla Stana Lee (Tym razem na imprezie u Tony`ego wypija napój z ze specjalnym dodatkiem eliksiru Thora).

Do tego w jednym filmie udało się Marvelowi zmieścić mnóstwo akcji w postaci ataku na twierdzę, pościgu i ponowie pokazano świetną finałową sekwencję walki.

Postać głównego „złego” tym razem może nie jest tak charyzmatyczna jak w przypadku Loki`ego, choć trzeba przyznać, że i Ultron ma swój urok (Dowcip po Tatusu Tonym). Pojawia się (jeszcze jeden!) nowy bohater Vision [tu ponownie postać z komiksów]. (Dobra scena jak sobie po „przebudzeniu” dorabia pelerynę widząc tę u Thora i gdy bierze młot!) i nawet zmieszczono watek romansowy (choć można było to pominąć). 

Bardzo mocne 8/10! (bo nie jest to tak wielkim „odkryciem” jak pierwsza odsłona). Pozycja obowiązkowa.

SPOILER- ZAKOŃCZENIE

Podczas „transferowania” danych do ciała tworzonego przez Ultrona Wanda Maximoff mogąc już czytać w jego "umyśle" widzi plan Ultrona (zniszczenie ludzkości). Wanda i jej brat dołączają do Avengersów by go powstrzymać. Avengersi przejmują ciało tworzone przez Ultrona. Tony transferuje Jarvesa do tego ciała i powstaje Visteon. Wszyscy bohaterowie zjednoczeni w finałowej scenie walczą z Ultronem i armią jego robotów. Podczas ewakuacji miasta do akcji wkracza T.A.R.C.Z.A (ważne w kontekście serialu, był to tajny projekt agenta Coulsona). W walce ginie Pierto Maximoff (Quicksilver). Ultron zostaje pokonany (ostatecznie ostatniego robota niszczy Vision). Hulk odlatuje jednym z samolotów i się ukrywa. Tony odjeżdża swoim samochodem. Thor wraca do Asgardu. Capitan Ameryka i Czarna wdowa rozpoczynają treningi nowej drużyny (Nowi Avngersi, czekają na nich War Mashine, Falcon, Scarlet Witch). 

KONIEC

SCENA PO NAPISACH:

Pojawia się Thanos mówiąc, że pora wziąć sprawy we własne ręce i zakłada rękawicę z miejscem na 6 kamieni nieskończoności (Infiniti Gems).

Siódmy Syn – czyli ABC Fantasy

Siódmy syn jest efektem niesłabnącej ostatnio filmowej mody na fantasy, baśnie i since fiction. Na wielki ekran przeniesiono książkę Josepha Denaley`a o tym samym (angielskim) tytule (część pierwsza z 13! Powieść wydana w 2004 roku).

Zaangażowano znanych aktorów do głównych „wspierających ról” (Juliane Moore w roli złej Malakin i Jeff Brigges jako Mistrz Gregory - Stachlarz). Tytułowym siódmym synem został Ben Barnes znany najbardziej z Opowieści z Narni i roli Doriana Graya (nie mylić z Christianem, Barnes zagrał główna role w ekranizacji powieści Oskara Wilde`a).

Na plakacie mamy więc znane twarze, trailer zapowiadała sporą dawkę efektów specjalnych i przygodę. Niestety fabuła była tak boleśnie schematyczna, postaci tak papierowe i przewidywalne, którym w usta wciśnięto tak narzucające się na siłę sentencje, że wydaje nam się jakby reżyser krzyczał: oto film nakręcony na fali mody, którym macie wszystko to co wam się podoba w fantasy, wszystko.

[Możliwe spoilery, ale w trakcie oglądania filmu wszystko można przewidzieć]

• Młody Tom Ward marzy o wyrwaniu się z monotonnego życia na wsi. Nie chce do końca życia paść świń. Wierzy, że przeznaczone jest mu coś lepszego. Ponadto ma niepokojący dar, czasami miewa wizje przyszłości (Harry Potter, Luke Sywalker, Jupiter z Jupiter Intronizacja, Dawca pamięci, Ender itd). Jest wyjątkowy.

• W życiu bohatera pojawia się mistrz Gregory, który niedawno stracił swojego ostatniego ucznia. Przybył po siódmego syna, siódmego syna. Gregory chce by Tom został jego nowym uczniem i pomógł mu zgładzić złą królowa Malakin (która dzięki wschodowi czerwonego księżyca wyrwała się z wieloletniego więzienia w którym zamknęła ją Gregory) [może być tez pełnia księżyca, rocznica, specjalny rok, niepotrzebne skreślić], a chłopak widział, że przeznaczone jest mu z nim iść, ponieważ widział go wcześniej w swojej wizji (Obi Wan, Yoda, Profesor Dumbeldore, Gandalf Szary). Żeby scena wyruszenia w podróż była jeszcze bardziej wymowna mistrz płaci za swojego ucznia jego ojcu.

• Matka naszemu bohaterowi gdy wyrusza w podróż daje medalion (ale może być to pierścień, mapa, miecz świetlny albo znamię).

• Młody uczeń musi przejść etap szkolenia u swego mistrza i nauczyć się tajników polowania na czarownice, zmory i inne potwory.  Srebro osłabia, przydaje się żelazo, a najlepiej kończyć żywot monstrum go podpalając. Siódmy syn miał na to aż siedem dni, ponieważ podczas pełni Czerwonego księżyca Malakin odzyska pełnię sił. Czas podróży naszych bohaterów jest jasno zdefiniowany (Tylko siedem dni, gdy jego poprzednik był szkolony przez 10 lat) [Harry Potter, Luke Sywalker, Anakin Skywalker, Uczeń czarnoksiężnika].

• Bohater jest „dorosły” obowiązkowo należy dorzucić tu również piękną dziewczynę, najlepiej niedostępną (by mogło być to uczucie zakazane), której natura sprawi, że nie mogą być razem. Tom poznaje Alice, która jest czarownicą (obowiązkowo ratuje ja z opresji, gdy mieszkańcy miasta chcieli spalić ją na stosie) [ale można kochać również Elfa jakby ktoś nie kojarzył, albo królową Padme). Tych dwoje od początku łączy coś niezwykłego, a nawet pomiędzy ich dłońmi pojawia się niebieska iskra (Młoda czarownica sprawdza, że może to być przeznaczenie, ale tylko pył na dłoniach). Przeznaczenie to w miłości podstawa.

• Mistrz Gregory ma swoją smutną historią. Popełnił kiedyś błąd. Królowa Malakai kiedyś była jego ukochaną, ale zeszła na ciemną „stronę mocy” (To takie teraz modne, że te złe ale piękne antybohaterki zostały kiedyś zranione i dlatego takie się stały. Patrz zła królowa z Królewny śnieżki i łowcy, Maleficent w wydaniu Angeliny). Mistrz nie chce by uczeń powtarzał jego błędy i zakazuje Tomowi kontaktów z Alice.

• Okazuje się, że matka Toma nie była zwyczajną kobietą, była czarownicą (Może się też w fantasy okazać, że ojciec był z innej galaktyki, albo rycerzem Yedi, ale że rodzice byli czarodziejami Niepotrzebne skreślić).

• Młody uczeń wraz ze swym mistrzem nim dotrą do zamku, w którym Malakai zbiera swoich sługusów (zbyt wielu w tak krótkim filmie) idealnie realizując czas przygodowy zabijają kolejnych „wrogów”.

• Nim mistrz i uczeń dotrą do celu Tom musi przejść moment zwątpienia, czy nadaje się do tego fachu, czy wszystkie czarownice są złe i czy chce się stać taki jak jego mistrz? Na właściwą drogę naprowadza go jego wizja (jeśli nie pomoże Gregorowi to ten zginie).

• Mistrz Greorgy jest ostatnim pogromcom czarownic (To zawsze musi być ostatni mistrz i na ręce nosi znak przynależności do grupy pogromców. Tatuaże na znak przynależności do grupy to podstawa). Towarzyszy mu też brzydki, ale wierny „ogr”. (może być też Wiery rumak).

• W trakcie finałowej potyczki uczeń osiąga apogeum swych możliwości i udowadnia że naprawdę jest wyjątkowy.

• Na końcu mistrz przekazuje pałeczkę swemu uczniowi, by on kontynuował jego pracę.

Gdzieś po drodze i piękna dziewczyna ma wątpliwości, zdradza swe prawdziwe zamiary, mamy tu też poświecenie matki dla córki, słabość mistrza i triumf ucznia w momencie ostatecznej próby. Ponadto smoki są ogromnie w modzie, wiec im więcej tym lepiej, dlatego większość czarowników przemienia się właśnie we smoki.

Uwielbiamy wszystkie te powyższe elementy, ale tak ogromne ich nagromadzenie w niespełna 100 minutowym filmie sprawiło, że wszystko wyszło bardzo umownie. Pragnienie czegoś więcej przez Toma zamyka się w wypowiedzeniu przez niego jedynie zdania ”nie chce do końca życia paść świń”, Nagłe uczucie dwojga młodych). Bridges sili się na humor i nośne sentencje (Nie masz honoru? Jest tak wierny jak brzydki. Złe pytanie. Zadając złe pytanie otrzymasz złą odpowiedź). Juliane Moore jest zła, i piękną, ma niezłe momenty, ale wciąż wypada to bardzo sztucznie gdy na końcu musi okazać skrzywdzoną i zdradzoną.

Nie było tu czasu na zbudowanie postaci. Na początku w filmie zmarnowano kilka minut na scenę uśmiercenia wcześniejszego ucznia mistrza (w tej roli Kit Harington, czyli John Snow z Gry o tron! Ale ma tylko 5 minut na ekranie, wygląda jakby nawet nie musiał zmieniać kostiumu i pojawił się na planie Siódmego syna w przerwie nagrywania Gry o tron).

Nadmierne nagromadzenie „złych” postaci (niedźwiedź, tygrysica, mistrz mieczy) sprawiło, że bohaterowie tylko biegają i zabijają kolejne potwory i nie ma tu ani czasu na zbudowanie więzi pomiędzy mistrzem a uczniem, ani miejsca na zbudowanie świata przedstawionego (umowne dawno temu, średniowiecze).

Możliwe, że w książce było to lepiej poprowadzone, a postaci bardziej rozbudowane, jednak w filmie dostaliśmy szereg obowiązkowych scen, które prowadzą nas liniowo punkt po punkcie od początku do końca do zapowiadanego finału. Bardzo dobre efekty specjalne i w dobrej formie Barnes (przystojniak). Można obejrzeć, dla fanów fantasy, zapominając że do jednego worka wrzucono wszystkie elementy historii o bohaterze, który dowiaduje się, że jest niezwykły i pisane mu są czyny wielkie 6/10.